Justyna Lis

Justyna Lis

27 listopada 2013 roku w Ministerstwie Gospodarki zorganizowana zostanie konferencja "Rozwój odnawialnych źródeł szansą dla Polski".

Współorganizatorami konferencji są Polska Izba Gospodarcza Energii Odnawialnej, Stowarzyszenie Gmin Przyjaznych Energii Odnawialnej, Polskie Stowarzyszenie Energetyki Wiatrowej oraz Stowarzyszenie Energii Odnawialnej.

ozeKonferencja adresowana jest przede wszystkim do przedstawicieli samorządów i przedsiębiorców. Dyskusja ma być bowiem platformą integracji ze środowiskami biznesowymi zainteresowanymi rozwojem sektora odnawialnych źródeł energii w Polsce. Wydarzenie to będzie również okazją do analizy doświadczeń i w obowiązującym porządku legislacyjnym dla zdynamizowania rozwoju rozproszonych źródeł energii.

Kliknij TUTAJ aby pobrać program konferencji.

Wśród patronów medialnych konferencji „Rozwój odnawialnych źródeł energii szansą dla Polski” są: PAP, Dziennik Gazeta Prawna, Forbes, Manager, GLOBEnergia, Czysta Energia, oze.pl, reo.pl, gramwzielone.pl, energia-pl.pl

Rejestracja uczestnictwa w konferencji odbywa się bezpośrednio pod poniższym linkiem:

http://www.mg.gov.pl/node/19373

Liczba miejsc jest ograniczona.

6 grudnia 2013 na terenie Centrum Wykładowego Politechniki Poznańskiej odbył się Dzień Budownictwa Pasywnego i Energooszczędnego. Wydarzenie organizowane było przez Koło Naukowe Inżynierii Środowiska, a partnerem w organizacji było Stowarzyszenie Wielkopolski Dom Pasywny. Celem przedsięwzięcia było zwiększenie świadomości społecznej na temat odnawialnych źródeł oraz budynków pasywnych i energooszczędnych.

Podczas wydarzenia odbyły się seminaria, warsztaty oraz konkursy. Na koniec dnia odbyło się losowanie nagród, w którym nagrodą główną był tablet. Była również możliwość zostawienia dzieci z opiekunami. Przewidziane były dla nich zabawy edukacyjne z nagrodami.

dbpdbp2

Równolegle odbywała się konferencja, na której prelegentami były znane osobistości ze świata branży budownictwa energooszczędnego, m.in. prezes i twórca Polskiego Instytutu Budownictwa Pasywnego i Energii Odnawialnej - dipl. ing. Günter Schlagowski, Honorowy Prezydent Ambasadorów Budownictwa Pasywnego – dr inż. Roman Pieprzyk, Kierownik Centrum Budownictwa Pasywnego Politechniki Poznańskiej – dr inż. Andrzej Górka.  Konferencja cieszyła się sporym zainteresowaniem. Kwestiami omawianymi były m.in. rozwój budownictwa energooszczędnego w Europie, efektywność energetyczna, termomodernizacja, szczelność obiektów, instalacje grzewcze w tychże budynkach, znaczenie tematyki dla rozwoju gospodarczego regionu, możliwości dofinansować oraz rola architekta w procesie projektowania. Po każdej z prezentacji toczyły się żywe dyskusje.

dbp3dbp4

W przedsięwzięciu tym wzięło udział łącznie około 300 osób. Odbyło się 6 różnych warsztatów, w których wzięło udział 160 osób. Można było uczestniczyć m.in. w budowie własnoręcznie wodnego kolektora słonecznego oraz spróbować swoich sił w składaniu kanału wentylacyjnego na czas. Podczas tego warsztatu można było otrzymać drobne upominki ufundowane przez naszych sponsorów w postaci długopisów, kubków, kalkulatorów na baterie słoneczne oraz notesów. Oprócz tego była możliwość wzięcia udziału w teście szczelności na szkoleniowym domku pasywnym, znajdującym się na terenie Politechniki Poznańskiej oraz obejrzenia instalacji solarnej w jednym z akademików znajdującym się na terenie kampusu. Poza tym przeprowadzone zostały warsztaty z kamerą termowizyjną oraz badaniem sprawności i pokazaniem działania rekuperatora do odzysku ciepła z powietrza. Ostatni z warsztatów odbywał się na jednej z hal Politechniki Poznańskiej, w której na co dzień odbywają się laboratoria.

dbp5dbp6

Na zwiedzanie kawiarni z salą warsztatową „CzyToGruszka” zapisały się łącznie 54 osoby. Wyjazdy odbywały się cyklicznie co 1,5 godziny. Na miejscu znajdowała się Pani architekt Agnieszka Figielek z firmy Pasywny m2, która zaprojektowała budynek, oraz przedstawiciele firmy Steico, którzy opowiadali o rozwiązaniach zastosowanych w tym budynku. Można było na własne oczy obejrzeć budynek o standardzie pasywnym i sprawdzić warunki jakie w nim panują.

Podczas zwiedzania Szkoleniowego Domku Pasywnego, wybudowanego przy Politechnice Poznańskiej, uczestnicy Dnia Budownictwa Pasywnego i Energooszczędnego, mieli możliwość weryfikacji wiedzy teoretycznej, zdobytej na zajęciach poprzez praktyczny przykład. Dr inż. Roman Pieprzyk w klarowny sposób przekazał wiedzę, dotyczącą pracy nad budową, zasadą działania oraz zastosowanymi rozwiązaniami technicznymi, wskazując na najważniejsze cechy, charakterystyczne dla tego rodzaju budownictwa. Dzięki otwartemu podejściu prowadzącego, istniała możliwość zadawania pytań, w celu rozwiania wszelkich wątpliwości, czy też pogłębienia wiedzy.

W seminariach wzięło udział 80 studentów oraz 11 osób reprezentujących firmy. Omawiane były m.in. technologie, które umożliwiają uzyskanie standardu pasywnego, na podstawie produktów danych firm. Można było dowiedzieć się czegoś na temat najczęstszych problemów użytkowników, które można rozwiązać za pomocą termowizji, oraz aktywnego chłodzenia przy użyciu rewersyjnych pomp ciepła. Była możliwość poznania innowacyjnego projektu budowy pokazowego budynku niskoenergetycznego z zastosowaniem urządzeń odnawialnych źródeł energii i systemu zarządzania budynkiem. Każdy mógł dowiedzieć się jakie zalety i różnice ma ogrzewanie ścienne i sufitowe  w stosunku do ogrzewań podłogowych. To tylko jedne z wielu tematów jakie poruszone zostały na seminariach podczas Dnia Budownictwa Pasywnego i Energooszczędnego.

Przedsięwzięcie będzie miało charakter cykliczny. Prawdopodobnie od przyszłego roku będzie ono rozłożone na dwa dni. Zapraszamy serdecznie wszystkich zainteresowanych.

„Byle do następnego razu”
~student kierunku Budownictwo na Politechnice Poznańskiej

„Było bardzo ciekawie”
~student kierunku Inżynieria Środowiska na Politechnice Poznańskiej

„Cieszę się, że mogłem dzisiaj uczestniczyć w tym wydarzeniu, że niejako wróciłem na Politechnikę Poznańską.”
Honorowy Prezydent Ambasadorów Budownictwa Pasywnego
dr inż. Roman Pieprzyk

„Uważam, że to jest bardzo dobrze zrobione przez koło naukowe.”
Prezes i twórca Polskiego Instytutu Budownictwa
Pasywnego i Energii Odnawialnej
dipl. ing. Günter Schlagowski

Dołącz do DPIiE na stronie wydarzenia na Facebooku :
https://www.facebook.com/events/533287523425967

Więcej szczegółów na stronie: www.dbpie.pl

Organizatorzy:
organizatorzy ddpie

Partner w organizacji:
widp

termoMinisterstwo Gospodarki w dniu 30.10.2013 r. zaakceptowało przedłużenie naboru wniosków o dofinansowanie do dnia 31.12.2013 r. w ramach działania 9.3 konkursu nr 2/POIiŚ/9.3/2013 - Termomodernizacja obiektów użyteczności publicznej - plany gospodarki niskoemisyjnej - PGN.



Wnioski o dofinansowanie należy składać w terminie 02.09.2013r. – 31.12.2013 r. bezpośrednio w kancelarii Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej od poniedziałku do piątku w godzinach 7:30 – 15:30 albo przesyłać drogą pocztową lub kurierem na adres:
Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej
ul. Konstruktorska 3A
02-673 Warszawa.
z dopiskiem: Wniosek o dofinansowanie projektu pt.: Konkurs nr 2/POIiŚ/9.3/2013

Źródło: Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej
czwartek, 31 październik 2013 11:06

Wypełnienie odwiertów sond pionowych

Kwestia wypełnienia otworu wiertniczego w instalacjach sond pionowych jest jedną z bardziej kluczowych spraw dotyczących bezawaryjnego i efektywnego funkcjonowania dolnego źródła ciepła w układach gruntowych pomp ciepła.

wiercenie otworu    
Wypełnianie otworu wiertniczego
Coraz częściej stosuje się „chłodzenie geotermalne” („free cooling”) oraz połączenie „ogrzewania i chłodzenia geotermalnego”. Nowoczesne systemy muszą być przygotowane również na szybką regenerację dolnego źródła ciepła, czyli gruntu, np. poprzez wykorzystanie nadwyżki ciepła pochodzącego z kolektorów słonecznych. W powyższym aspekcie wypełnienie sond pionowych nabiera jeszcze większego znaczenia dla niezawodności funkcjonowania instalacji przez kilkadziesiąt lat.

Możliwe ryzyka, jakie mogą się pojawić przy braku lub niewystarczającej ilości materiału wypełniającego:
  osiadanie materiału wypełniającego poniżej górnej rzędnej terenu
  uciekanie materiału wypełniającego do warstw wodonośnych
•  przestrzenie powietrzne
  brak połączenia z gruntem
  rysy i pęknięcia na skutek kurczenia się materiału

Dobre połączenie sondy z gruntem daje nam przede wszystkim:
  obniżenie oporu termicznego otworu wiertniczego
  wzrost efektywności termicznej

Wypełnianie otworu wiertniczego należy przeprowadzić zgodnie z VDI 4640 cz. 2 tak, aby zapewnić trwałe, stabilne fizycznie i chemicznie połączenie sondy z otoczeniem skalnym. Fachowcy z branży pomp ciepła powołują się w tym zakresie na wytyczne niemieckiego stowarzyszenia inżynierów VDI, ponieważ w polskich regulacjach budowlanych niestety brakuje podobnych zapisów. Dlatego w umowie inwestora z firmą wykonawczą warto powołać się na zapisy tych wytycznych.

W wypełnieniu otworu sondy nie mogą znajdować się pęcherzyki powietrzne ani puste przestrzenie. W przypadku ich powstania będą one izolować przewód sondy pionowej, znacznie ograniczając efektywność wymiany ciepła pomiędzy czynnikiem roboczym (np. glikolem) a gruntem. Współczynnik przewodzenia ciepła dla powietrza (λ = 0,02 W/mK) jest kilkudziesięciokrotnie niższy niż dla dedykowanego materiału wypełniającego. Z tego względu należy dołożyć wszelkich starań, żeby uniknąć pustych przestrzeni w odwiercie z sondą. Wypełnienie otworu wiertniczego należy wykonać od głowicy sondy w górę otworu z wykorzystaniem rury wypełniającej. Wyłącznie należycie przeprowadzona aplikacja sondy i wypełnienie otworu zgodnie z VDI 4640 zapewnia odpowiednie funkcjonowanie szczególnie głębszych sond.

odwiertWarto zwrócić uwagę na stosowany przez firmę wiercącą materiał do wypełnienia przestrzeni otworu wiertniczego. Należy zweryfikować jego właściwości w zakresie następujących parametrów:

przewodność cieplna – współczynnik λ min. 1 W/mK, a najlepiej ok. 2 W/mK
brak szkodliwego wpływu na środowisko – przystosowanie do nieograniczonego stosowania w wodzie gruntowej oraz znikoma zawartość chromu zgodnie z dyrektywą UE 2003/53/WE,
brak kurczenia się w czasie poprzez proces oddawania wody – najlepiej znikomy lub całkowity brak zawartości bentonitu (bentonit w przypadku zbytniego wysuszenia ma właściwość kurczenia się i oddawania wody, co powoduje powstawanie pustych przestrzeni)
niski współczynnik przepuszczalności wody kf < 1x10–9 m/s – zapewnia dobry efekt uszczelnienia i szybkie twardnienie, również pomiędzy poszczególnymi warstwami wodonośnymi
właściwość tiksotropowa – gwarantuje szybkie krzepnięcie po iniekcji w otworze wiertniczym oraz brak roznoszenia materiału wypełniającego do wód gruntowych
mrozoodporność przy 10 cyklach zamrażania i odmrażania dla -15 0 C – zapewnia długotrwałe i całkowite związanie sondy z górotworem.

Zaleca się stosowanie wyłącznie dedykowanych materiałów wypełniających, które spełniają powyższe parametry.
Na wylocie wierconego otworu należy zwrócić uwagę na to, aby zawiesina miała wymaganą gęstość! Ważnym aspektem wykonawczym jest ponadto stosowanie dystansowników montowanych na przewodach sondy pionowej w odległościach min. co 2 m. Zadaniem dystansowników jest utrzymanie stałej odległości pomiędzy przewodami zasilania i powrotu sondy pionowej, tak żeby ustrzec instalację przed tzw. zwarciami termicznymi, czyli negatywnym przekazywaniem ciepła z przewodu zasilania pompy ciepła do przewodu powrotu. Spełniają one również rolę ułatwiającą wprowadzenie dodatkowej rury do iniekcji materiału wypełniającego.

Musimy zatem pamiętać o tym, że tylko kompletny system sonda / materiał wypełniający / górotwór ma odpowiednio wysoki współczynnik przewodzenia ciepła dzięki trwałemu i całkowitemu związaniu sondy z górotworem, czego potwierdzeniem jest zmierzony na drodze testów parametr – opór termiczny otworu wiertniczego < 0,09 mK/W. Dodatkowo przed odbiorem całej instalacji i jej uruchomieniem należy przeprowadzić próbę szczelności, np. zgodnie z PN-EN 805. Należy również sprawdzić, czy we wszystkich sondach odbywa się równomierny przepływ i sporządzić protokół z próby szczelności.

Jakub Koczorowski
Manager Grupy Produktów Odnawialne Źródła Energii
REHAU

środa, 30 październik 2013 15:04

Co przyniesie szczyt klimatyczny COP19?

Na tegorocznym szczycie klimatycznym COP19, który odbędzie się w dniach 11-22 listopada w Warszawie, rozpoczną się prace nad nowym porozumieniem dotyczącym zobowiązań w zakresie redukcji emisji gazów cieplarnianych po 2020 roku. Porozumienie to ma docelowo nakładać zobowiązania na wszystkie państwa – zarówno kraje rozwinięte jak i rozwijające się.

co2COP19 będzie najważniejszym wydarzeniem dotyczącym światowej polityki ochrony klimatu  w tym roku. Reprezentanci prawie 200 państw zapowiedzieli swój udział w szczycie -  sygnatariusze Konwencji Klimatycznej, w tym przedstawiciele rządów, agencji Organizacji Narodów Zjednoczonych, organów Unii Europejskiej, organizacji pozarządowych typu BINGO i NGO. Według szacunków Ministerstwa Środowiska, w szczycie klimatycznym COP19 weźmie udział ponad 20 tys. osób.

Skrót ‘COP’ odnoszący się do nazwy “Konferencja Stron” (ang. Conference of the Parties), używany jest powszechnie na określenie formalnego, dorocznego spotkania reprezentantów państw będących stronami Ramowej Konwencji ONZ w sprawie  Zmianach Klimatu (ang. United Nations Framework Convention on Climate Change). Konwencja ta jest umową międzynarodową, uchwaloną w Rio de Janerio na Konferencji Narodów Zjednoczonych na temat Środowiska i Rozwoju, zwanej również Szczytem Ziemi 1992. Od roku 2005 w ramach Konferencji odbywają się również spotkania Stron – sygnatariuszy Protokołu z Kioto, będącego dodatkowym protokołem do wspomnianej Konwencji. Nie wszyscy sygnatariusze Konwencji jednocześnie posiadają status stron Protokołu, który nakłada na państwa - sygnatariuszy obowiązek wdrażania środków mających na celu redukcję emisyjności ich gospodarek. Pierwszy COP odbył się w 1995 r w Berlinie. Rok temu Konferencja Stron miała miejsce w Doha (Katar), a tegoroczne spotkanie w Warszawie będzie 19-tym z rzędu.

Dlaczego Warszawa? Rola polskiej prezydencji
Co roku krajem prowadzącym rozmowy na szczycie i organizującym spotkanie jest inne państwo z wybranego rotacyjnie regionu świata.  Zgodnie z agendą COP19 miał odbyć się w Europie Wschodniej. Kandydatura Polski została pozytywnie przyjęta podczas konferencji w Doha. Rola Polski nie ograniczy się jedynie do organizacji COP. Minister środowiska, Marcin Korolec będzie od 11 listopada br aż do pierwszego dnia COP20, który ma odbyć się w przyszłym roku w Peru, prezydentem procesu klimatycznego. W trakcie COP będzie przewodniczyć toczącym się negocjacjom, a jego działania powinny zmierzać do osiągnięcia konsensusu w kwestiach omawianych przez strony. Przez najbliższy rok Polska będzie więc liderem działań na rzecz rozwoju polityki klimatycznej.

Fundamenty ogólnoświatowego porozumienia klimatycznego
Głównym celem tegorocznego spotkania będzie rozpoczęcie negocjacji nowego, globalnego porozumienia, które powinno zastąpić Protokół z Kioto, gdy  straci ważność jego drugi okres zobowiązań w 2020 r. W trakcie COP19 powinny zostać określone fundamentalne parametry tego porozumienia, takie jak czas jego obowiązywania czy kwestia tego, jak zapewnić jego ratyfikację przez wszystkie państwa – strony Konwencji Klimatycznej w zaplanowanym czasie.
Według porządku wyznaczonego do tej pory uznawano, że to kraje rozwinięte są przede wszystkim odpowiedzialne za wzrost emisji gazów cieplarnianych i w związku z tym  Protokół z Kioto (Protokół do Konwencji Klimatycznej) nakłada na nie wiążące cele redukcji emisji gazów cieplarnianych. Ponadto mają również wpierać finansowo i technologicznie działania ukierunkowane na ograniczenie emisji w krajach rozwijających się.

Nowe porozumienie ma w założeniu objąć wszystkie państwa – strony Konwencji Klimatycznej, zarówno kraje rozwinięta i rozwijające się, i wyznaczyć im do realizacji określone cele dotyczące zmniejszania emisyjności własnych gospodarek. Cele te będą uwzględniać zróżnicowane możliwości poszczególnych państw. Pierwsza próba przyjęcia globalnego porozumienia na COP odbywającym się w 2009 r. w Kopenhadze zakończyły się fiaskiem.

Unia Europejska ma ambicje objąć pozycję lidera światowych wysiłków na rzecz ochrony klimatu. Jest to realizowane poprzez z jednej strony wyznaczanie państwom członkowskim restrykcyjnych celów redukcji emisji, a z drugiej strony poprzez wdrożenie zaawansowanego systemu handlu emisjami, który ma być modelowym rozwiązaniem dla innych państw lub nowego globalnego porozumienia. Unia Europejska podejmuje też wysiłki w kierunku budowania takiego porozumienia oddolnie, poprzez tworzenie pomostów pomiędzy innymi funkcjonującymi na świecie systemami handlu emisjami, w pierwszej kolejności ma to dotyczyć systemu australijskiego. Należy jednak przy tym pamiętać, że polityka klimatyczna w Unii Europejskiej ciągle jest w fazie, którą można uznać za eksperymentalną - komentuje Katarzyna Kłaczyńska, Starszy Menedżer, kieruje praktyką energetyczną w EY Law.

Burzliwe negocjacje odnośnie celów redukcyjnych w okresie przejściowym
W związku z tym, że obecny kształt Protokołu z Kioto wyznacza cele na okres od 2008 do 2012 r. z ostatecznym rozliczeniem w 2015 r. oraz tym, że globalne porozumienie ma obowiązywać dopiero od 2020 r., powstaje luka zobowiązań w światowej polityce klimatycznej. Aby zagwarantować ciągłość wysiłków na rzecz ochrony klimatu, jeszcze przed wejściem w życie nowego globalnego porozumienia, zdecydowano, że rozwiązaniem może być  przedłużenie zobowiązań w ramach Protokołu z Kioto.

Rok temu, na COP18 w Doha przyjęto drugi okres zobowiązań Protokołu obejmujący lata 2013-2020, jako instrument przejściowy do czasu wejścia w życie globalnego porozumienia. Do tej pory tylko niewielka liczba sygnatariuszy Protokołu opowiedziała się za przystąpieniem do drugiego okresu zobowiązań i przedstawiła swoje cel redukcyjne (UE z Islandią, Szwajcaria, Ukraina, Monako, Norwegia, Australia, Lichtenstein, Białoruś, Kazachstan). Według najnowszych danych kraje planujące ratyfikację drugiego okresu zobowiązań Protokołu z Kioto (2013-2020) odpowiedzialne są za jedynie 14% globalnych emisji gazów cieplarnianych. Do tej pory chęci ratyfikacji nie wyraziły tak istotne państwa jak chociażby USA. Niewątpliwie, w trakcie tegorocznego COP temat przystępowania do drugiego okresu Protokołu będzie jednym z najważniejszych na agendzie.

Biznes a polityka klimatyczna
Do tej pory przedstawiciele biznesu nie mieli zbyt wiele możliwości do udziału w  rozmowach odnośnie kształtu międzynarodowej polityki klimatycznej, o której decydują rządy. Kurs ten okazuje się niekoniecznie słuszny, tym bardziej, że w ostatecznym rozrachunku to przedsiębiorstwa należące do najbardziej emisyjnych (a często również – najbardziej strategicznych) gałęzi gospodarki ponoszą koszty światowej walki z globalnym ociepleniem. Jak wynika z opublikowanego niedawno podsumowania spotkania przygotowawczego do tegorocznego COPu, jednym z wiodących tematów najbliższych szczytów klimatycznych może być dążenie do zmiany tego podejścia. W samym spotkaniu przygotowawczym wzięli udział przedstawiciele wielkich korporacji oraz organizacje biznesowe. O ile wydaje się, że zaproszenie przedstawicieli biznesu do udziału w spotkaniu przygotowawczym stanowi zmianę dotychczasowego podejścia, wątpliwe jest, by zdecydowane zmiany w tym zakresie nastąpiły już w bieżącym roku.

Inne tematy, które omawiane będą na COP to m. in. kwestie finansowania walki z globalnym ociepleniem, w tym rola i funkcjonowanie Zielonego Funduszu Klimatycznego oraz działania w zakresie adaptacji państw do zmian klimatu. Ważne przesłanie dla toczących się dyskusji będzie płynęło z pierwszych konkluzji Piątego Raportu Międzyrządowego Panelu ds. Zmian Klimatu (IPCC), który ma w całości zostać opublikowany na początku przyszłego roku.

Wpływ globalnej polityki na gospodarkę Unii Europejskiej i Polski
Unia Europejska, jako sygnatariusz Konwencji Klimatycznej i Protokołu z Kioto uczestniczy w negocjacjach jako jeden, ponadnarodowy twór, działający w oparciu o kompetencje powierzone oraz wspólne stanowisko, wypracowane przez przedstawicieli rządów państw członkowskich. Przed każdą Konferencją, w trakcie posiedzeń Rady UE ds. środowiska, w których biorą udział przedstawiciele rządów państw członkowskich, wypracowywane jest wspólne stanowisko na COP. Unia Europejska posiada też jeden wspólny cel redukcji emisji gazów cieplarnianych w ramach protokołu z Kioto (-8%). Dotyczy on jednak tylko państw, które były członkami UE w momencie ratyfikacji Protokołu, czyli UE-15. Pozostałe państwa, które przystąpiły do UE po 2004 r. mają swoje własne indywidualne cele.

Ustalony dla Unii cel redukcyjny osiągany jest jako wypadkowa celów wyznaczonych dla poszczególnych  państw członkowskich. Kraje unijne dzielą pomiędzy siebie odpowiedzialność za redukcję na zasadzie „silniejszy” („odpowiadający za większą część emisji”) redukuje większy odsetek emisji w stosunku do sytuacji z roku bazowego.

Unia Europejska, jako swoisty trendsetter i lider kształtowania światowej polityki klimatycznej, postanowiła na ambitne działania mające na celu ochronę klimatu i przyjęła na siebie zobowiązanie do redukcji emisji gazów cieplarnianych o 20% do 2020. Oznacza to w praktyce, że obecnie polityka klimatyczna Unii jest znacznie bardziej restrykcyjna niż polityka globalna i to właśnie z polityki unijnej, a nie globalnej, wynikają najistotniejsze obciążenia dla gospodarek państw członkowskich, w tym Polski.

Stanisław Poręba, Menedżer w Grupie Energetycznej EY: Polska swój cel redukcyjny ustalony w Kioto – 6% wykonała z nadwyżką, redukując emisję gazów cieplarnianych o ponad 30%. Cele redukcyjne globalne i unijne dla Polski na lata 2013-2020 – redukcja o 20% dla sektorów objętych ETS i  14% limitu wzrostu dla pozostałych – też są do osiągniecia. Znacznie trudniejsze będzie uzyskiwanie unijnych celów redukcji planowanych na 2030 rok i dalsze lata. Podział tych celów na kraje członkowskie powinien być dokonywany z uwzględnieniem różnych poziomów rozwoju gospodarczego i różnych portfeli surowców i technologii energetycznych. Poziom solidarności powinien być co najmniej taki, jaki był przy podziale celu z Kioto na 15 ówczesnych krajów UE.

Jak ogłosił najnowszy raport Komisji Europejskiej „Postęp w realizacji celów Protokołu z Kioto i unijnych celów na 2020 r.”, opublikowany w październiku br, w okresie 1990-2011 UE zredukowała swoje emisje gazów cieplarnianych o 16,9%. Ponadto, według prognoz emisji jest na najlepszej drodze do osiągnięcia celu ustanowionego na 2020 r., czyli redukcji emisji o 20% względem 1990r.

Kraje Unii Europejskiej nie są homogeniczne, ich gospodarki różnią się pomiędzy sobą strukturą, poziomem rozwoju czy kosztem pozyskania surowców. W związku z powyższym zobowiązania dotyczące ochrony klimatu mają różny wpływ na poszczególne gospodarki unijne. Polska energetyka oparta na węglu oraz przemysł ciężki ponoszą dużo wyższe koszty polityki klimatycznej niż kraje, które out-source’owały przemysł i są obecnie oparte w dużej mierze o usługi. Nasi politycy powinni zadbać o to, aby koszty polityki klimatycznej były rozłożone pomiędzy poszczególne kraje Unii Europejskiej w sposób uwzględniający między innymi poziom rozwoju gospodarczego – mówi Jarosław Wajer, Partner w Grupie Energetycznej EY.

27 marca br. Komisja Europejska opublikowała Zieloną Księgę, dotyczącą kierunków rozwoju polityki w zakresie klimatu i energii, w którym proponuje, aby nowy cel redukcji emisji gazów cieplarnianych do roku 2030 wynosił 40% (oznacza to podwojenie obecnych celów redukcyjnych). Jak stwierdza Komisja, redukcja na tym poziomie ma ostatecznie prowadzić do sytuacji, w której do 2050 r. osiągnięto by poziom redukcji wynoszący 80-95% w porównaniu z poziomami z 1990 r., co w praktyce oznaczałoby przestawienie się na gospodarkę prawie zeroemisyjną.

Jak wielokrotnie podkreślała Komisja, dalsze starania w tym zakresie uwarunkowane są sytuacją międzynarodową, czyli  (i) uchwaleniem globalnego porozumienia oraz (ii) solidarnością państw – sygnatariuszy w podejmowaniu działań zmierzających do ochrony klimatu i ograniczania globalnego ocieplenia. Oznacza to, że brak consensusu odnośnie bieżących wyzwań międzynarodowej polityki klimatycznej może skutkować opóźnieniem obierania dalszych i dalej idących zobowiązań przez UE.

Kliknij TUTAJ aby pobrać dokument: "Światowa polityka ochrony klimatu – Wprowadzenie, założenia, główne akty prawne"

Źródło: EY
środa, 30 październik 2013 11:06

Hybrydowa instalacja OZE

Centrum Edukacji Ekologicznej (CEE) powstało w ramach projektu Modernizacja budynku „Dom Ogrodnika”  na  potrzeby  utworzenia  Centrum  Edukacji Ekologicznej  Fundacji  „Krzyżowa”. 


Projekt  został zrealizowany dzięki finansowemu wsparciu Unii Europejskiej i środkom z Federalnego Ministerstwa ds. Rodziny, Seniorów, Kobiet i Młodzieży RFN (BMFSFJ). W ramach modernizacji budynku powstały dwa moduły edukacyjne. Pierwszy, zajmujący piwnice, parter i poddasza nazwany został ekologicznym. Wyposażony on został w najnowocześniejsze technologie z nastawieniem na maksymalne wykorzystanie odnawialnych źródeł energii, oszczędności energetycznej i ekonomicznej eksploatacji.

viessmann1viessmann2

Moduł ekologiczny CEE obejmuje:
•     hybrydowy system wytwarzania energii elektrycznej
•     panele słoneczne do podgrzewania wody użytkowej
•     system odzyskiwania wody deszczowej
•     gruntowy wymiennik ciepła
•     kocioł biomasowy na pelet
•     rekuperator

Piętro „Domu Ogrodnika” utrzymane jest w standardzie konwencjonalnym. Konstrukcja urządzeń w CEE umożliwia porównanie modułu „standardowego” z modułem „ekologicznym”,  skłaniając  osoby  biorące udział  w  projektach  jednocześnie  do samodzielnego myślenia, stawiania pytań i poszukiwania odpowiedzi. Ośrodek zajmuje się szeroko pojętą działalnością edukacyjną  z  zakresu  odnawialnych źródeł  energii,  technologii  energooszczędnych  i  zrównoważonego  rozwoju. Centrum organizuje warsztaty i wymiany szkolne, oparte na studium przypadku „Dom  Ogrodnika”.  Oferta  edukacyjna kierowana jest do uczniów wszystkich typów szkół, studentów, kadry inżynierskiej oraz osób prywatnych. Całość  instalacji  została  precyzyjnie opomiarowana, a wyniki na bieżąco można obserwować na stronie internetowej, monitorach wewnątrz budynku oraz w specjalnie utworzonej sali multimedialnej. Dane odczytywane z poszczególnych instalacji uporządkowane są w porównawcze zestawienia, na które składają się dane:

•     zyski i straty zużycia prądu/wody/ciepła przez moduł ekologiczny,
•     zużycie prądu/wody/ciepła w module standardowym,
•     różnica między modułem ekologicznym a standardowym,
•     ilość energii/ciepła itp. wyprodukowanej przez dany system,
•     zysk finansowy z zastosowanych systemów.

Produkcja prądu
W celu ograniczenia emisji zanieczyszczeń do atmosfery i redukcji kosztów eksploatacji zastosowano hybrydowy układ wytwarzania energii elektrycznej. Składa się on z elektrowni wiatrowej i paneli fotowoltaicznych. Energia kinetyczna wiatru i  energia  promieniowania  słonecznego przetwarzane  są  na  energię  elektryczną. (...)

kolektory
Fot. Modernizacja „Domu Ogrodnika”

Produkcja c.w.u. i system c.o.
Jedne z największych kosztów eksploatacyjnych budynku stanowią te związane z  ogrzaniem  pomieszczeń  i  produkcją ciepłej wody użytkowej. By chronić środowisko i ograniczyć koszty, w module ekologicznym CEE zastosowano układ do wytwarzania energii cieplnej i podgrzewu wody bazujący na odnawialnych źródłach energii. Moduł standardowy ogrzewany jest przy udziale lokalnej kotłowni cieplnej, która jednocześnie stanowi źródło rezerwowe dla modułu ekologicznego. Budynek zasilany jest w wodę zimną z istniejącej sieci wodociągowej. Źródłem ciepłej wody użytkowej, cyrkulacji dla modułu standardowego oraz źródłem rezerwowym dla modułu ekologicznego jest lokalna kotłownia. Przyłącza wody ciepłej i cyrkulacji wykonane są w technologii rur preizolowanych, co dodatkowo ogranicza straty ciepła. Ciepła woda użytkowa dla modułu ekologicznego przygotowywana jest w oparciu o podgrzewacz pojemnościowy z podwójną wężownicą grzewczą o pojemności 500 l. Źródłem ciepła na cele ciepłej wody użytkowej i ciepła są: bateria czterech płaskich kolektorów słonecznych, automatyczny kocioł na pellety o mocy 6–18 kW oraz pompa ciepła typu solanka/woda (...)

pompa ciepla viessmann
Fot. Pompa ciepła Vitocal 300G


Powietrze
Przepisy i normy budowlane stanowią, iż w pomieszczeniach należy zagwarantować odpowiednią  wymianę  powietrza  w  celu zapewnienia  odpowiednich  warunków higienicznych przebywającym w nich ludziom. W standardowych instalacjach z wentylacją grawitacyjną lub wymuszoną mechanicznie powietrze zużyte jest wyrzucane na zewnątrz budynku. (...)

Ochrona środowiska i edukacja
Centrum Edukacji Ekologicznej w modernizowanym „Dom Ogrodnika” stworzyło dobry przykład połączenia użytkowej i naukowej funkcji instalacji w budynku.


Opracowanie: Anna Wańska, GLOBEnergia
Źródła:
•     Centrum Edukacji Ekologicznej Fundacji Krzyżowa
•     V-Projekt – „Dobre praktyki – w dobrych rękach”


Czytaj całość w GLOBEnergia 4/2013:
GLOBEnergia 2013 4

środa, 30 październik 2013 10:21

600 polubień GLOBEnergii!

Wszystkim pasjonatom tematyki odnawialnych źródeł energii i Czytelnikom naszego portalu i gazety GLOBEnergia dziękujemy za zainteresowanie i sympatię!


Zapraszamy do dalszego odwiedzania naszych stron i aktywnego zaangażownia w wydarzenia. Więcej o nadchodzących wydarzeniach dowiesz się na stronie: http://globenergia.pl/konferencje

Dziękujemy :)

Redakcja GLOBEnergia

W jesiennej ramówce TVN Meteo ponownie gości program „Dobre Klimaty”, którego prowadzącym jest Tomasz Zubilewicz.

Dotychczas cykl ten obejmował swoją tematyką większość zagadnień związanych z ochroną środowiska naturalnego, a celem gospodarza programu była szeroko pojęta edukacja ekologiczna. W nowej, znacznie ciekawszej i intrygującej formule programu widzowie mają okazję zapoznać się przede wszystkim z tematyką energooszczędności w budownictwie, czemu poświęcone zostanie szczegółowo kilkanaście odcinków. Tomasz Zubilewicz wyrusza na poszukiwanie najbardziej zaawansowanych technologii energooszczędnych stosowanych w domach zarówno na terenie kraju jak i za granicą. W każdym odcinku przedstawiony jest jeden z aspektów budownictwa energooszczędnego, który szeroko omówiony przez architektów, inwestorów i mieszkańców nieruchomości może być cenną wskazówką dla każdego zainteresowanego.

W nowej edycji programu, treści pozostaną atrakcyjne, natomiast uzupełnione będą wiedzą eksperta i jednocześnie współprowadzącego program, Janusza Starościka, zaangażowanego w przedsięwzięcia propagujące efektywność energetyczną budynków i autora szeregu artykułów na powyższe tematy.

„Dobre Klimaty” emitowane są na antenie TVN Meteo w każdy piątek o godzinie 19:05. Program powstaje przy współpracy z NFOŚiGW.

Zapraszamy do obejrzenia dwóch pierwszych odcinków programu "Dobre klimaty", w których przedstawiono rozwiązania grzewcze oparte o pompy ciepła Viessmann:

Odcinek 1:


Odcinek 2:



poniedziałek, 28 październik 2013 12:37

Tańsza energia i 100 tys. miejsc pracy.

Inwestycje w odnawialne źródła energii (OZE) doprowadzą do obniżenia cen energii dla obywateli i pozwolą przyspieszyć wzrost gospodarczy. Już w roku 2030 ponad 50% energii elektrycznej może być w Polsce produkowane ze źródeł odnawialnych, a dzięki rozwojowi sektora OZE powstanie ponad 100 tys. miejsc pracy. Najnowszy raport ekspercki przygotowany na zlecenie Greenpeace „[R]ewolucja Energetyczna dla Polski. Scenariusz zaopatrzenia Polski w czyste nośniki energii w perspektywie długookresowej” udowadnia, że zmiana struktury rynku energii będzie korzystna dla polskiej gospodarki.

wiatrRaport przygotowany przez Instytut Energetyki Odnawialnej we współpracy z Instytutem Badań Kosmicznych i Termodynamiki Technicznej DLR w Stuttgarcie porównuje rządową strategię rozwoju energetyki z autorskim scenariuszem alternatywnym. Scenariusz rządowy zakłada kontynuację produkcji energii w oparciu o spalanie paliw kopalnych. Raport „[R]ewolucja Energetyczna dla Polski" pokazuje, że zmiana struktury rynku energetycznego oparta o poprawę efektywności energetycznej i stopniowe przechodzenie na produkcję energii ze źródeł odnawialnych, jest realną alternatywą. Udowadniają to przedstawione w raporcie analizy techniczne, ekonomiczne i gospodarcze wykonane na podstawie aktualnych prognoz wzrostu gospodarczego, cen paliw i technologii oraz liczby ludności w Polsce do roku 2050. Nie będzie to jednak możliwe bez pilnej zmiany polityki energetycznej, implementacji unijnych dyrektyw, a zwłaszcza bez przyjęcia przez Polskę ustawy o OZE proponującej stabilny system wsparcia [1].

„Dalsze uzależnienie Polski od paliw kopalnych nie jest konieczne, ponieważ mamy ogromny, niewykorzystany potencjał krajowych odnawialnych źródeł energii, który blokują niewłaściwe decyzje polityczne. Rząd zbyt długo próbował utrzymywać mit, że przyszłość Polski zależy od węgla. W obliczu wyników prezentowanych analiz polski rząd potrzebuje nowych argumentów, aby obronić tą strategię. Z tego powodu Greenpeace proponuje ponowne otwarcie debaty o przyszłości polskiej energetyki, biorąc pod uwagę pełen rachunek kosztów, zysków i strat." – mówi Anna Ogniewska, koordynatorka projektu „Energia Odnawialna" w Greenpeace Polska.

Autorzy raportu proponują odejście od energetyki korporacyjnej na rzecz energetyki zdecentralizowanej. Wykorzystanie potencjału krajowych źródeł odnawialnych, które są istotą bezpieczeństwa energetycznego, prowadzi do obniżenia kosztów produkcji energii i znacznego ograniczenia importu surowców. Zmiana nie jest możliwa bez przekształcenia obecnego modelu w model rozproszonej energetyki gminnej i energetyki obywatelskiej rozłożonej równomiernie po całym kraju [2]. Jeżeli polski rząd umożliwi rozwój energetyki odnawialnej to w roku 2050 z OZE będzie może być wyprodukowane nawet 88% energii elektrycznej oraz 76% energii cieplnej i chłodu. Jednym z kluczowych argumentów przemawiających za wdrożeniem alternatywnego scenariusza są koszty energii dla odbiorców.

„[R]ewolucja energetyczna w Europie i na świecie dzieje się na naszych oczach. Dlaczego? Ponieważ prowadzi do obniżenia kosztów energii. Na zmianie strategii i stopniowym przechodzeniu na produkcję energii ze źródeł odnawialnych najbardziej skorzystają ludzie. Wbrew obiegowym opiniom rozwój OZE w Polsce nie wpłynie znacząco na wysokość rachunków za energię do roku 2030. Za to po roku 2030 koszty energii elektrycznej dla odbiorców zaczną spadać. W strategii ukierunkowanej na OZE osiągną 8,2 eurocenta/kWh, podczas gdy utrzymanie obecnej polityki podniesie te koszty do 11,8 eurocentów/kWh." – dodaje Anna Ogniewska.

Kliknij TUTAJ aby pobrać raport.

Przypisy:
[1] Projekt ustawy o odnawialnych źródłach energii w wersji 2.0.2 z 9 października 2012 r.
[2] Zmiana polityki może doprowadzić do tego, że już do roku 2020 w sektorze mikroinstalacji mogłoby powstać 2,5 mln prosumentów (czyli indywidualnych inwestorów zarówno produkujących jak i konsumujących energię).
Źródło: Greenpeace Polska
piątek, 25 październik 2013 12:36

Zapraszamy do subskrybcji Wideobloga GLOBEnergia

videoblogZapraszamy do subskrybcji Wideobloga GLOBEnergia w kanale YouTube.

W wideoblogu między innymi:
- Wybór modułów fotowoltaicznych
- Inwestycja w farme fotowoltaiczną
- Odwierty – dolne źródło dla pompy ciepła
- Pompy ciepła w Pałacu Sulisław
- Dolne źródła dla pomp ciepła – sondy
- Gruntowy zbiornik ciepła
- Abc Kocioł kondensacyjny

Zapraszamy: http://www.youtube.com/user/GLOBenergia




Newsletter

Chcesz otrzymywać świeże informacje o wydarzeniach i aktualnościach z branży OZE? Dodaj swój e-mail do newslettera GlobEnergia
 

Partnerzy